In het begin hier dacht ik er bijna niet aan. Onze kinderwens. Er was zoveel nieuw. Een nieuw land, een nieuwe taal, een nieuw ritme. Mijn hoofd zat vol met praktische dingen. Er werd wel regelmatig gevraagd naar 'hoe we dat nu zouden doen' met onze kinderwens, maar ik kon er niet goed bij. Alsof het verlangen ergens op de achtergrond stond te wachten.
Maar nu het stiller wordt, komt het terug.
Soms voelt het zelfs intenser dan in Nederland. Misschien omdat er hier meer ruimte is om het echt te voelen. Minder afleiding of ruis.Geen constante stroom van afspraken, prikkels en drukte.
Ik voel het meer. En dan besef je ook weer hoeveel lagen een kinderwens heeft. Het gemis. Het verlangen. De angst dat het misschien nooit anders wordt. De pijn om die wens te zien bij je partner.
En tegelijkertijd staat het medische traject niet meer bovenaan onze to-do lijst. Het voelt niet goed nu. Of ooit. Geen idee. In ieder geval voelt het nu als niet voor ons. We waren vrij moe geworden ervan in Nederland en het idee om weer de mallemolen in te duiken (dit keer een nog onbekendere) staat ons ontzettend tegen.
Dat voelt tegenstrijdig. Alsof mijn hart harder verlangt, terwijl ik in de praktijk minder doe. Ik leef mijn dagen. Ik werk, ik wandel, ik bouw iets op hier. En ergens onder alles blijft het verlangen aanwezig. Het voelt alleen niet meer als iets dat ik zo snel mogelijk moet oplossen, maar als iets wat met me meeloopt. Een ongewenste reisgenoot waar ik tegelijkertijd zo vertrouwd mee ben geworden.
Het is er. En zolang er geen kindje komt, zal het nooit weggaan. Als het dan al weg zou gaan. Ik denk dat het dan slechts een andere vorm krijgt. Al je rouw en beleefde pijn, ik denk niet dat het ooit verdwijnt.
Maar in ieder geval, het is er. Misschien wel meer dan ooit. Alleen op een andere plek.
Reactie plaatsen
Reacties